GEÇEN PERŞEMBECİLİK (2024-2025)

Geçen Perşembecilik, dünya ve hatıraların geçen perşembe yaratılmış olabileceği varsayımını estetik bir yöntem olarak kullanır. Hafıza, kanıt ve arşiv güvenilmezdir; o hâlde tek dürüst jest, bugünü işaretlemektir. Bu, felsefi bir şaka değil; aidiyet krizine karşı seçilmiş bir yöntemdir. Eğer her şey geçen perşembe sahneye sürüldüyse, hafıza bir garanti değil, ancak iyi kurulmuş bir hikâyedir.
Aidiyet duygusunun parçalandığı, insanın kendini bulunduğu alanlara tam olarak ait hissedemediği bir zeminde, Geçen Perşembecilik bir önermedir; hazır olana uyum sağlamaya çalışmak yerine, alanı baştan kurmak, özgür bir hikâye yazmak. Çünkü hazır olan da çoğu zaman başkasının kurduğu dekor, başkasının kurgusudur; insanı içine değil, yalnızca sahnenin bir köşesine iliştirir.
Bu seride renklerle adlandırılan noktalar, var olmayan bir zamanın mühürleri olarak yerleştirilmiştir; her biri buradaydım diyen küçük, inatçı işaretlerdir. Renkle adlandırılan bu noktalar, sadece kompozisyonun odakları değil; aynı zamanda yer tutma stratejileridir. Diyagramlar, geometri ve matematiksel detaylar bu yüzden yalnızca biçimsel tercih değil, aynı zamanda mimari ve psikolojik araçlardır. Göz temsili, bakılanı kayda geçirmek kadar, bakışın sorumluluğunu da üstlenir; hilal taç ise tamamlanmamış, eksik, açığa çıkmamış olanı işaret eder. Naif masal diline sığınmayan bu seri, popüler göz ikonunun dekoratif konforunu reddeder. Katmanlı yazılar, ölçülendirmeler, notasyonlar bu konforu kırar; görüntüyü süs olmaktan çıkarıp delil seviyesine taşır. Her satır, her çizgi, burada bir şey oldu ve ben gördüm, deme biçimidir.
Geçen Perşembecilik bu yüzden bir alışkanlık ya da takvim oyunu değildir; zamana ve mekâna karşı etik bir öneridir. Her perşembe yeniden başlıyor olma ihtimali, geçmişi bir kurguya, bugünü ise etiğe
çevirir.
Eğer her şey geçen perşembe yaratılmışsa, geçmiş yalnızca kurgulanmış bir fon olabilir.